Bugün derinden bir şey çarptı bana:
Son iki yıldır gerçekten yaşamadım. İyileşmeye öyle odaklandım, durumum beni öyle tüketti ki bütün dünyamı onun etrafında kurdum. Her karar, her düşünce, her rutin iyileşmekle ilgiliydi. Yaşamak değil, sadece iyileşmek.
Ama iyileşmek yaşamakla aynı şey değil.
Her şeyi doğru yaptığımı düşünüyordum. Egzersizlerime sadık kaldım, her protokolü uyguladım, belirtilerimdeki en küçük değişimi bile takip ettim. Ama bir yerlerde sadece var olmayı unuttum. Çalışmayı, suçluluk duymadan dinlenmeyi, hayatın akışını ilerlemeyle ölçmeden yaşamayı unuttum.
Bugün nörologumla bir randevum vardı. Yeni bir MRI çektirmiştim ve her ayrıntısını inceleyeceğimizi düşünüyordum. Ama onun yerine bakış açımı bütünüyle değiştiren bir şey söyledi.
“İlerleme belirtisi yok. MRI tamamen normal görünüyor. Bir yenisine gerek yok. Ayrıca, seni son gördüğümden daha iyi yürüyorsun. Titremelerin azalmış. Konuşman net. Gerçekten çok iyi gidiyorsun.”
Sonra bana baktı ve şöyle dedi:
“Yaşamaya başlaman gerek. Şu anda yaşamıyorsun. Sürekli ataxia'yı düşünüyorsun. Bırak gitsin: hayat akıp gidiyor ve sen onu kaçırıyorsun.”
Ve haklıydı.
Evet, önemli bir ilerleme kaydettim. Ama artık iyileşmemin içine hayatı katmanın zamanı geldi. Rutinlerimden, egzersizlerimden ya da beni buraya getiren disiplinden vazgeçmeyeceğim. Ama artık sadece keyif verdiği için de bir şeyler yapmaya başlayacağım.
Sadece terapi için değil, zevk için de okuyacağım. Sadece denge için değil, güneş için de yürüyeceğim. Çalışacağım (belki yarı zamanlı ama olsun… çalışmayı özledim!). Kendime tamamen anda olma izni vereceğim.
İlacımı (Mysoline) önerildiği şekilde kullanmaya devam edeceğim. Çalışmaya devam edeceğim ama bu kez sürecin içine hayatı da katmayı seçiyorum. Çünkü iyileşmek sadece toparlanmak değildir.
Hayata dönmektir.
❤️
Yorumlar · 0
0 comments