İyileşme yolculuğumda bana çok büyük yardımı olan bir teknik var. Aslında belirli bir adı yok ama ben ona İç Çocuk Çalışması diyorum. Birçok yönden EMDR'a oldukça benziyor.
İyileşmek kolay değil. Fiziksel olarak kendini yeniden ayağa kaldırmaya çalışırken, zihnini ve duygularını dengede tutmak başlı başına bir mücadele. Bir noktada her şeyi kaybetmiş gibi hissettim. Sanki hayat aniden durmuş ve ben bir başkasına dönüşmüştüm.
Kendimle olan bağımı kaybettim.
“Ben kimim? Bana ne oldu? Hayatım nereye gidiyor?”
Uzun bir süre bu sorularla yaşadım. Hastaneden taburcu olduktan bir yıl sonra bile geçmişimle tam olarak yeniden bağ kuramıyordum. Hayattaydım ama kendim gibi hissetmiyordum — daha çok kendi bedenimin içindeki bir yabancı gibiydim.
Travmanın doğası bu. Bazen kendi duygularından bile kopuk hissediyorsun.
Elbette terapiye gittim. İlaç kullandım. Kendime şefkat göstermeyi öğrendim. Farkındalık kurslarına katıldım. Bu araçların her biri kendi yolunda faydalı oldu.
Ama hepsinin arasında İç Çocuk Çalışması bana çok özel bir tür huzur verdi.
“İçindeki çocuk gerçektir. Bir metafor değildir. Senin içinde yaşamaya devam eden, erken dönemdeki gerçek benliğindir. İyileşme, o çocuğu kabul ettiğimizde, dinlediğimizde, teselli ettiğimizde ve ona yeniden ebeveynlik yaptığımızda başlar.”
— Charles L. Whitfield, Healing the Child Within (1987)
Bu Uygulamayı Nasıl Yapıyorum
Özellikle o zor günlerde — umutsuz, öfkeli ya da bunalmış hissettiğimde — bu tekniğe başvuruyorum.
Beni tetikleyen düşünceler genelde şöyle geliyor:
Bu neden bana oldu?
Ne zaman tamamen iyileşeceğim?
Hiç iyileşecek miyim?
İnsanlar benim hakkımda ne düşünüyor?
Nasıl buraya geldim?
Bu düşünceler geldiğinde güvenli alanıma çekiliyorum. Mümkünse sessiz, karanlık bir odaya. Sakinleştirici bir müzik açıp gözlerimi kapatıyorum.
Kendimi üç ya da dört yaşlarında küçük bir kız olarak canlandırmaya başlıyorum. Üzgün, yalnız, ağlıyor ve teselli edilmeye çaresizce ihtiyaç duyuyor.
Onun etrafında insanların şöyle şeyler söylediğini hayal ediyorum:
“Neden bu hale geldin?”
“Neden hastasın?”
“Seni sevmiyoruz.”
Elbette bunlar gerçek sesler değil — bunlar, başkalarının beni nasıl gördüğüne dair korkularımdan şekillenen kendi zorlayıcı düşüncelerim.
İşte bu anda, yetişkin halimle ona yaklaşıyorum.
Onu nazikçe kucağıma alıyorum, sıkıca sarılıyorum ve şöyle diyorum:
“Seni seviyorum.”
“Artık her şey yolunda, güvendesin.”
“Ben buradayım ve seni asla bırakmayacağım.”
Bunu söylerken gerçekten kendime sarılıyorum. Omuzlarıma nazikçe hafif vuruşlar yapıyorum; bu hafif tapping (çift taraflı uyarım) bedenimi ve zihnimi sakinleştiriyor.
“Tapping, amigdala ve hipokampusa doğrudan erişmemizi sağlar; bedenin korku tepkisini sakinleştirir ve duygusal hafızayı yeniden yazar.”
— Nick Ortner, The Tapping Solution: A Revolutionary System for Stress-Free Living (2013)
Sanki içimdeki o küçük kıza gerçekten sarılıyormuşum gibi geliyor. Yavaş yavaş ağlaması kesiliyor. Yüzünde hafif bir gülümseme belirir. Kendini güvende hissediyor.
Bir süre bu görüntüyle kalıyorum, sadece onu tutarak.
Sonra onu nazikçe ait olduğu yere geri bırakıyorum ve huzurlu, mutlu ve güvende bir şekilde uzaklaştığını görüyorum.
Derin bir nefes alıp gözlerimi açıyorum.
“Kendine şefkat, zorlanan iyi bir arkadaşımıza göstereceğimiz aynı nezaket ve özeni kendimize de göstermektir.”
— Kristin Neff, Self-Compassion: The Proven Power of Being Kind to Yourself (2011)
Kendi Ebeveynim Olmak
Bu uygulama bana derin bir huzur veriyor çünkü bazen en çok ihtiyacımız olan şey şefkat — ve bu her zaman başkalarından değil, kendimizden gelmeli.
Herkes her zaman yanımızda olamaz.
Ama kendi güvenli alanımız, kendi ebeveynimiz olmayı öğrenebiliriz.
İyileşmek sadece bedenle ilgili değil — kalple, zihinle ve ruhla da ilgili.
Tapping ile birleştirilmiş İç Çocuk Çalışması aslında EMDR'a oldukça benziyor. Birçok terapist benzer teknikler kullanıyor.
Bu yüzden güvenle uygulanabileceğine ve özellikle zor zamanlarda büyük bir rahatlama getirebileceğine gerçekten inanıyorum.
Sevgiyle.
Yorumlar · 0
0 comments